รัตติกาลนี้มัวมน ฟ้าหม่นมืดมิดทรมา
เดือนเลือนลับอำลา สีดำทาบทาทั่วพื้นพนาแนวไพร
ฟ้าดับเดือนลับลาดิน หรือสิ้นความหวังวางวาย
ดาวดวงน้อยประกาย นั้นยังพร่างพราย ดังหัวใจคนมิเคย สูญสิ้นศรัทธา
ฟ้ามัวมน ดาวยังพร่างพรายดาษดื่น เย้ยดินมืดเมื่อเดือนละลายอำลา
เย้ยฟ้าหมองเหมือนทุกข์ทรมา เย้ยจันทราดับฟ้ามลาย
ขอเธอเป็นดังดาวสกาวผ่อง เหมือนจะต้องฟันฝ่าหนทางยาวไกล
เขานั้นสูง หรือสูงเกินใจ หนทางไกล ไกลหรือเกินคน
* ดาวยังเด่นยังเย้ยฟ้ามัวมน เหมือนใจคนมิหมดศรัทธา
คนนั้นยังคงยืนเด่นเย้ยโลกา ตราบชีวาวายวาง
แม้นยืนหยัดต่อสู้ต่อไป เขาถึงสูงเพียงใดหรืออาจขัดขวาง
ขอแต่เพียง ยังยืนหยัดต่อสู้ต่อไป
อุปสรรคใดใดต้องหลีกทางให้เราเอย
(ดนตรี)
(ซ้ำ *)
